Na nižem vrhu Avale 1965. godine izgrađen je Avalski TV toranj, po projektu arhitekata Uglješe Bogunovića i Slobodana Janjića. Bio je najviša građevina u tadašnjoj Jugoslaviji. Srušen je u NATO bombardovanju 29. aprila 1999. godine. Obnovljen je i ponovo otvoren 21. aprila 2010, i izgleda gotovo identično kao prvobitni, samo je metar viši.
Posle skretanja za Beli Potok stiže se do ukrštanja sa Kružnim putem. Put ka stanu nastavljam uskom, ali skoro potpuno rekonstruisanom Zemljoradničkom ulicom, koja u Kumodražu izlazi na Vojvode Stepe. A onda sam Bulevarom Peka Dapčevića za par minuta u našem naselju.
Slavija
Pošto mi je duže vreme video-kamera pokvarena, odlučih da boravak iskoristim i odnesem je na popravku. Kako se servis nalazi na Slaviji, bila je to prilika da prvi put od preuređenja prošetam trgom.
Do osamdesetih godina devetnaestog veka na području današnjeg trga nalazila se velika bara, gde su Beograđani lovili patke. Oblikovanje ovog prostora u trg započeo je škotski preduzetnik Frensis Makenzi, kupivši veliki komad zemlje koji je podelio na manje parcele. Taj deo grada kasnije je nazvan Englezovac. Ovde je izgradio i sopstvenu kuću, koja je 1919. pretvorena u Socijalistički narodni dom, stecište radničkog pokreta.
Uoči Drugog svetskog rata počela je gradnja Mitićevog magazina, zgrade koja je trebalo da bude visoka šezdeset metara i time najviša u gradu. Posle rata trg menja ime u Trg Dimitrija Tucovića. Hotel „Slavija” otvoren je 1962, a 24. marta 1989. na trgu je otvoren prvi Mekdonaldsov restoran u istočnoj Evropi. Početkom ovog veka trgu je vraćeno ime Slavija.
Zbog uzastopnih građevinskih promena, Slavija je postala sinonim za ružno i arhitektonski devastirano područje. Poznata je i beogradska urbana legenda o „prokletstvu Mitićeve rupe”, nizu neuspelih projekata izgradnje moderne robne kuće. Ime nosi po Vladi Mitiću, koji je taj projekat neuspešno započeo još pre Drugog svetskog rata. Iako je kasnije postojao veliki broj rešenja, projekat ni do danas nije realizovan.
Krunska
U stan se uputih Beogradskom ulicom, kojom se kotrljaju i beogradski tramvaji. Skrenuh u Krunsku i nastavih ulicom Maksima Gorkog.
Krunska je jedna od beogradskih ulica koja je najviše puta menjala ime, čak dvanaest puta. Ovde se nalazi Genčićeva kuća, podignuta kao porodična kuća Đorđa Genčića, industrijalca i političara. Bio je ministar unutrašnjih poslova u vreme Aleksandra Obrenovića, ali i politički vođa zavere protiv tog istog kralja. Od 1952. godine u tom zdanju se nalazi Muzej Nikole Tesle.
Krunska se završava na skveru kod Kalenić pijace. To je najveća i jedna od najpoznatijih beogradskih zelenih pijaca, izgrađena 1926. godine na Kalenića guvnu, jednoj od zadužbina beogradskog dobrotvora Vlajka Kalenića.
Ulica koja je zadržala ime
Ulica Maksima Gorkog je jedna od onih koje su zadržale ime iz vremena kada sam došao na studije. Pored toga što prolazi pored Kalenić pijace, bila je poznata po Pošti, koja je građanima pružala najširi skup usluga.
Prolazim pored kafane „Stara Srbija”, što me uvek podseti na mog rano preminulog drugara Miloša Kuburovića. I na naše studentsko upoznavanje Beograda.
Od Južnog bulevara ulica se penje uz Pašino brdo. Nekada se ovo brdo nazivalo i Lekino, po Aleksandru Rankoviću, koji je pre Drugog svetskog rata ovde ilegalno živeo. Polovinom osamdesetih godina ovde sam stanovao u ulici Koče Racina 15.