Crkva Savinje
Crkva Svetog Save nalazi se u pećini na sredini planine Kablar. Do nje se može doći samo peške, strmom stazom. Preko puta, u podnožju Ovčara, nalazi se manastir Preobraženje, koji je nekada stajao tačno ispod ove crkve, ali je prilikom izgradnje pruge premešten na desnu obalu Zapadne Morave.
Po predanju, pećina je bila isposnica Svetog Save, koji je molitvom učinio da iz pukotine u steni poteče voda. Vodu je blagoslovio kao lekovitu; u narodu je poznata kao Savina voda. Crkva u pećini podignuta je 1938, ali je osveštana tek 1966. godine.
Kađenica
Kađenica se nalazi na desnoj obali Zapadne Morave, u blizini brane hidrocentrale Ovčar Banja. Pećina je površine oko pedeset kvadratnih metara; u njenom zidu probijen je prozor, tako da je dobro osvetljena. Ispred se nalazi veliki krst.
Za vreme Hadži Prodanove bune u pećinu se sklonio narod bežeći od Turaka. Turci su otkrili zbeg, na ulaz nagomilali granje i slamu i zapalili vatru, pa su se ljudi u pećini ugušili. Po kadu, odnosno dimu od koga su stradali, pećina je i dobila ime.
Kosti ubijenih ležale su tako sve do 1936. godine, kada su zalaganjem vladike žičkog Nikolaja Velimirovića sahranjene u dva kamena sarkofaga. Prilaz pećini uređen je pred početak Drugog svetskog rata, a ponovo 1991. godine.
Kako su manastiri nastali
Smatra se da su prvi manastiri u klisuri izgrađeni posle katalonske najezde 1307–1309. godine, kada su stradali manastiri na Svetoj Gori Atonskoj. Bežeći u dubinu Balkanskog poluostrva, srpski kaluđeri su ovde osnovali svoje manastire. Sledeći veliki talas usledio je posle Maričke bitke. Dolaskom Turaka ovi manastiri dobijaju nove uloge, čuvara duhovnosti i identiteta, ali i golih života, jer su se u klisuri, pećinama i oko manastira skrivali zbegovi.
Tridesetih godina prošlog veka mnoge od tih svetinja bile su u lošem stanju, pa su viđeni ljudi iz okolnih pet srezova pokrenuli akciju za obnovu, koju je blagoslovio episkop žički Nikolaj.
U literaturi je poznat i manastir Svetog Georgija, koji je verovatno bio na jugoistoku Ovčara. Njegov pečat čuva se u Narodnom muzeju u Beogradu.
Rajinovac
Kada se pređe rečica Gročica, putokaz ukazuje na put kojim se stiže do manastira Rajinovac. Put povezuje Grocku i Umčare, prolazeći kroz Begaljicu i Pudarce. Na ulazu u Begaljicu skreće se levo i posle nepuna dva kilometra stiže na ulaz u manastir. Crkva se nalazi na uzvišenju, sa koga pogled puca na gročanske voćnjake, sve do Dunava.
Crkva je posvećena Rođenju Bogorodice. Prvi put se pominje u turskom popisu s početka šesnaestog veka, kao manastir Sveti Rajko. Prvobitna crkva nije sačuvana; ranije su više puta rušene i obnavljane. Današnja je jednostavna izdužena građevina usred prilično velikog i lepo uređenog dvorišta, zidana od lomljenog i tesanog krečnjaka i peščara.
Ikonostas je rad nepoznatog autora s kraja devetnaestog veka, prenet u manastir iz kapele Vojne bolnice u Beogradu 1952. godine. Na manastirskom groblju je avgusta 2019. sahranjen pisac Gordan Mihić.