Uskoro se stiže do centra Topole, smeštene u podnožju stenovitog brda Oplenac. Gradić je na strateški važnom ukrštanju beogradskog, kragujevačkog, rudničkog i šabačkog druma.
Stari naziv Topole bio je Kamenica, po rečici koja protiče obodom grada. Današnji naziv se prvi put pominje u popisnim dokumentima austrijskih kartografa sa početka osamnaestog veka. Predanje kaže da je na samoj raskrsnici, gde su konačili trgovački putnici, izniklo veliko drvo topole čiji je hlad pružao idealno odmorište — pa je odredište „kod topole” prelo u naziv cele varošice.
Prestonica pa zgarište
Topola je prvi uzlet doživela u vreme Prvog srpskog ustanka. Karađorđe, rođen u obližnjem Viševcu, nastanio se uoči ustanka u zaseoku Krćevac. Postavši vožd, od Topole je napravio prestonicu oslobođene Srbije. Između 1811. i 1813. sazidan je utvrđeni grad sa trospratnim kulama i bedemima. Unutar njega bili su konaci i crkva Presvete Bogorodice, poznatija kao Karađorđeva crkva. Njena tri zvona, izlivena u topolivnici u Donjem gradu Beogradske tvrđave, bila su prva zvona koja su se oglasila u slobodnoj Srbiji.
Slomom ustanka i povratkom turske vojske, Karađorđev grad je srušen i zapaljen. Usponom kneza Miloša i smaknućem Karađorđa, Topola je izgubila svoj značaj.
Nov blistav trenutak doživeće usponom Karađorđevog sina, kneza Aleksandra, koji je obnovio očeve vinograde i voćnjake na padinama Oplenca. Povratak Obrenovića 1858. označio je nov dug period zapuštenosti. Posle pogibije kneza Mihaila, Namesništvo je Karađorđev grad stavilo na javnu licitaciju; Topolci i narod okolnih sela sakupili su novac i otkupili Karađorđevu crkvu za svoju crkvenu opštinu. Zapušteni ostaci grada su, kao uporište pobunjenika posle gušenja topolske bune 1877, sravnjeni sa zemljom.
Amanet
Dolaskom kralja Petra Prvog na vlast 1903, Topola beleži nov procvat i već naredne godine postaje samostalna opština. Budući da je kralj otadžbinu napustio kao dete i u izgnanstvu proveo četrdeset pet godina, razumljiva je jačina njegove vezanosti za zavičaj dedova. Ubrzo se posvetio ispunjenju amaneta svojih roditelja, da se u Topoli izgradi hram u kome bi se sahranjivali svi Karađorđevići. Brežuljak Oplenca bio je kao stvoren za ostvarenje tog sna.
Stari drum
Put prema Beogradu dalje vodi preko Krćevca, gde je Karađorđe imao obore. Sledeća raskrsnica donosi skretanje ka Viševcu, gde je Vožd rođen. Ubrzo se stiže do Belosavaca, pa Jagnjila i obilaznice oko Mladenovca.
Mladenovac leži u dolini reke Veliki Lug. Do 1882. godine ovde je postojalo samo nekoliko seoskih koliba; te godine je na drumu podignuta kafana „Kosmaj”. Kad je 1884. proradila pruga Beograd–Niš, ljudi su počeli da se naseljavaju i podižu kuće, dućane i radionice. Za varoš je proglašen 1893. godine.
U Maloj Vrbici je nadaleko čuvena kafana „MB”. Svi koji ovuda prolaze ne propuštaju priliku da probaju njihovo jagnjeće pečenje.
Nemenikuće i Ralja
U Vlaškom polju skrećem levo i prolazim kroz Nemenikuće. Selo je prilično veliko, sa skoro dve hiljade žitelja. Poznata je crkva posvećena svetim apostolima Petru i Pavlu, u njoj je Arsenije Treći Čarnojević poslednji put pričestio Srbe pre prelaska u Austrougarsku. U ovom selu je rođen Milovan Vidaković, začetnik romana u modernoj srpskoj književnosti, koji je ujedno bio i protivnik Vukovih reformi.
Sledi selo Đurinci, gde se skreće prema Sopotu, smeštenom u podnožju Kosmaja.
Konačno se stiže do Ralje, koja pripada beogradskoj opštini Sopot. Ime je dobila po reci koja je deli na Gornju i Donju Ralju. Za vreme Turaka ovde je postojala mehana na drumu Kragujevac–Beograd, u koju su svraćali i noćivali putnici namernici. Kuće počinju da se grade tek kad je 1884. proradila pruga.
