Posle doručka upućujemo se u kvart Bešiktaš, gde se na obali Bosfora nalazi Dolmabahče, Nova palata. Podigao ju je sultan Abdulmedžid Prvi sredinom devetnaestog veka, po nacrtima jermenskog arhitekte Karabeta Balijana, i u nju se preselio 1856. godine.
Palata okrenuta Evropi
Za razliku od Topkapija, koji je bio orijentalni grad u malom, Dolmabahče je građena po uzoru na evropske dvorove, sa elementima baroka, rokokoa i neoklasicizma. To je i bio njen smisao: da pokaže da Osmansko carstvo ide u korak sa Evropom. Najveća je palata u Turskoj, sa gotovo tri stotine soba, a cena izgradnje premašila je pet miliona zlatnih funti.
U funkcionalnom smislu ipak je zadržala tradicionalnu podelu, na selamluk, muški, javni deo, i harem, privatni deo za sultana i porodicu, razdvojene ogromnim ceremonijalnim salonom visokim trideset šest metara.
Luster od četiri i po tone
Najpoznatija atrakcija su kristalne stepenice u obliku dvostruke potkovice, sa balusterima od bakara kristala. A u ceremonijalnom salonu visi najveći luster na svetu od češkog stakla, poklon britanske kraljice Viktorije, sa sedamsto pedeset sijalica, težak četiri i po tone.
Zanimljivo je da je palata od početka građena po najvišim tehničkim standardima, imala je gasno osvetljenje i engleske toalete sa vodom, čime se slične palate u kontinentalnoj Evropi tada nisu mogle pohvaliti; kasnije su uvedeni struja, centralno grejanje i liftovi.
Sat koji je stao
Posle ukidanja monarhije Dolmabahče je postala rezidencija predsednika. U sobi u haremskom delu, 10. novembra 1938. godine, u devet sati i pet minuta ujutru, završio se život osnivača moderne Turske, Mustafe Kemala Ataturka.
Posle njegove smrti svi časovnici u palati zaustavljeni su na to vreme. Danas, doduše, satovi pokazuju tačno vreme, ali u toj jednoj sobi sat i dalje stoji na devet i pet.
To je najsnažnija slika u objavi, i zato je u naslovu. Čitav život čoveka koji je napravio modernu Tursku stao je u jedan minut na jednom časovniku, i taj časovnik se ne navija.
Kraj posete dočekujemo u parku, sa pogledom na suncem obasjan Bosfor. Odatle nas čeka pristanište u Kabatašu i obilazak samog moreuza.
